દરીયામાં ભરતી ને ભીતરે ઓટ !!

 

 

 

 

          તું આવવાની છે એવા વાવડ આવ્યા ને મારા ઉંબરાના પથ્થરોમાં જાન આવી ગયો! ટોડલે લટકતાં તોરણો બોલું-બોલું થવા માંડયાં. બારસાખ તો જાણે તને ભેટવા જ તૈયાર ઉભું’તું. આંગણામાં પુરેલી રંગોળીના રંગો ઝળહળું થવા માંડયા.મારી ઓસરી પરનાં દેશી નેવાં કાન સરવા કરીને બેઠાં હતાં કે ક્યારે તારા ઝાંઝરનો ઝંકાર થાય. ઓસરીના નાટ પરના માળામાંની ચકલી આજ સવારથી ઓસરી છોડીની બહાર ગઇ જ નો’તી. કાગડો તો સવારથી જ કા-કા-કા કરીને કોઇના આવવાના સમાચાર આપી ગયેલો. મારા આંગણામાં વાવેલો તુલસી પણ આજે વધારે ખુશ્બુ ફેલાવી રહ્યો હતો. નાનો ભાઇ પણ બહું ખુશ હતો તેણે આજે નિશાળે ન જવાની હઠ પકડેલી.

          બપોર થઇ, બધા રાહ જોતા હતાં તારી. ત્યાં જ ટપાલી આવ્યો, તું નહી પણ તારો પત્ર આવ્યો. એમાં લખ્યું હતું; “પ્રિયે, આમ તો હું આવવાની જ હતી પણ પછી વિચાર માંડી વાળ્યો, આ ગરમીમાં ગામડામાં રહેવાને બદલે તું મુંબઇ આવ. પુનમ આવે છે, દરીયામાં સરસ ભરતી આવશે, જોવા જઇશું”

         -અને મારા ચહેરા પર થીજી ગયેલા મૌનને સૌ સમજી ગયા! સર્વત્ર સ્તબ્ધતા છવાઇ ગઇ. તારા મુંબઇના દરીયામાં તો ભરતી આવી જ હશે પણ મારા દરીયા જેવડા દિલમાં ઓટ આવી ગઇ અને આખા ઘરમાં ન પુરાય એવી તારી ખોટ!!

          શેરીના નાકે સુંદર રાગમાં ગવાતૂં આ ગીત બેસુરુ થઇ ગયું… અને હું એને સાંભળી શકવાની હામ ગુમાવી બેઠો!!

 

મેરી સપનોકી રાની કબ આયેગી તું ??

આઇ ઋતું મસ્તાની કબ આયેગી તું ??

બીત જાયેગી જીંદગાની કબ આયેગી તું ?

ચલી આ…..  તું ચલી આ……